İçin rahat edecekse kötüle beni, suçu bana yükle, hiç dert etmem bunu. Varsın herkes beni kötü bilsin. Lakin, gerçeği ikimiz de biliyoruz.
Karar verme sürecimin parmaklarımdaki kuvveti zayıf. Çekingen. Tutuk.
İzlemeyi seçtiğim her anda, konuşmamın işe yaramayacağını düşünerek hissime ket vurduğum her dakikada.
Beklerim kelimeler için. Ama geldiklerinde de doymam.
Dahasını isterim.
(Kaynak: naberdese-bari)
Özlemekten nefesim kesiliyor, yanında olduğum anlarda zamanın ilerlemesine isyan ediyorum. Dursun zaman, dünya nereye ilerlerse ilerlesin, biz hep yan yana kalalım istiyorum.
Sevmek nasıldı niyeydi bilemediğim ama gülüşünden vazgeçemediğim gerçeği ile yaşamak zor değil. Ama içimdeki sevgi zarar görecek diye korkuyorum. “Korkma” diyorsun tabi sen ama elimde değil ki, hayat ilerliyor, her şey değişiyor. Sen de değişirsin, belki gidersin, belki uzak düşeriz, belki sıradanlaşırız… Belki… Olmayacak diyorken nasıl bu kadar eminsin bir bilsem…
Bir gün rastgele bir çay bahçesine girip, iki tavşankanı söyleyip, sessizce seveceğiz birbirimizi. Akşamüstlerinin hafif esintisi de olacak bizimle.